به دو گفت مهراب كز باستان * مزن در ميان يلان داستان بگو آنچه دانى و جان را بكوش * و گر چادر خون بتن بر بپوش به دو گفت سيندخت كاى سرفراز * بود كت بخونم نيايد نياز مرا رفت بايد بنزديك سام * زبان بر گشايم چو تيغ از نيام [ بگويم به دو آنچه گفتن سزد * خرد خام گفتارها را پزد ] ز من رنج جان و ز تو خواسته * سپردن به من گنج آراسته به دو گفت مهراب بستان كليد * غم گنج هرگز نبايد كشيد پرستنده و اسپ و تخت و كلاه * بياراى و با خويشتن بر به راه مگر شهر كابل نسوزد بما * چو پژمرده شد بر فروزد بما چنين گفت سيندخت كاى نامدار * بجاى روان خواسته خوار دار [ نبايد كه چون من شوم چاره جوى * تو رودابه را سختى آرى به روى ] [ مرا در جهان انده جان اوست * كنون با توم روز پيمان اوست ] [ ندارم همى انده خويشتن * ازويست اين درد و اندوه من ] [ يكى سخت پيمان ستد زو نخست * پس آنگه به مردى ره چاره جست ] بياراست تن را بديبا و زر * بدرّ و بياقوت پر مايه سر پس از گنج زرّش ز بهر نثار * برون كرد دينار چون سى هزار [ بزرّين ستام آوريدند سى * از اسپان تازى و از پارسى ] ابا طوق زرّين پرستنده شست * يكى جام زر هر يكى را بدست [ پر از مشك و كافور و ياقوت و زر * ز پيروزهء چند چندى گهر ] [ چهل جامه ديباى پيكر بزر * طرازش همه گونه گونه گهر ] [ بزرين و سيمين دو صد تيغ هند * جزان سى بزهراب داده پرند ] [ صد اشتر همه مادهء سرخ موى * صد استر همه باركش راه جوى ] يكى تاج پر گوهر شاهوار * ابا طوق و با ياره و گوشوار بسان سپهرى يكى تخت زر * برو ساخته چند گونه گهر برش خسروى بيست پهناى او * چو سيصد فزون بود بالاى او و زان ژنده پيلان هندى چهار * همه جامه و فرش كردند بار [ دلخوشى دادن سام سيندخت را ] چو شد ساخته كار خود بر نشست * چو گردى به مردى ميان را ببست [ يكى ترگ رومى بسر بر نهاد * يكى باره زير اندرش همچو باد ] بيامد گرازان بدرگاه سام * نه آواز داد و نه بر گفت نام به كار آگهان گفت تا ناگهان * بگويند با سرفراز جهان كه آمد فرستادهء كابلى * بنزد سپهبد يل زابلى [ ز مهراب گرد آوريده پيام * بنزد سپهبد جهانگير سام ] بيامد بر سام يل پرده دار * بگفت و بفرمود تا داد بار فرود آمد از اسپ سيندخت و رفت * بپيش سپهبد خراميد تفت زمين را ببوسيد و كرد آفرين * ابر شاه و بر پهلوان زمين نثار و پرستنده و اسپ و پيل * رده بر كشيده ز در تا دو ميل